Του Δώρου Θεοδώρου*

Ότι οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι όχι μόνο αναγκαίες αλλά και επιβεβλημένες δεν νομίζω ότι είναι θέμα προς συζήτηση.

Για πολλούς και διάφορους λόγους: Περιβαλλοντικούς, οικονομικούς, κυκλοφοριακούς, για εξυπηρέτηση τόσο των ασθενέστερων

οικονομικά τάξεων όσο και της τρίτης ηλικίας. Για τη μεταφορά των μαθητών από και προς τα σχολεία με ασφάλεια. Για την αποφυγή των κυκλοφοριακών κομφούζιων στις ώρες αιχμής κυρίως.

Ορθώς λοιπόν η κυβέρνηση Χριστόφια κατά την περίοδο της διακυβέρνησής της 2008-2013 προχώρησε προς αυτή την κατεύθυνση.

Σωστό μεν το σκεπτικό, σωστή η πρόθεση, όχι όμως και το αποτέλεσμα, εξ όσων βιώνουμε έκτοτε. Αμφιβάλλω αν ποτέ υπήρξε τόσο προβληματική σύμβαση, συμφωνία, μεταξύ του κράτους και ιδιωτικού τομέα που έχει ταλαιπωρήσει και ταλανίσει τόσο πολύ τον κόσμο. Αμέτρητες φορές είχαμε απεργίες, πότε των υπαλλήλων και πότε των ιδιοκτητών ή εξαιτίας των ιδιοκτητών, απεργίες που έχουν σχέση με διαφορές με το κράτος.

Εκτός από την ταλαιπωρία του επιβατικού κοινού θα πρέπει να ληφθούν υπόψη και τα, δεν ξέρω πόσα, εκατομμύρια που εκταμιεύτηκαν από το κράτος προς τις εταιρείες των λεωφορειούχων. Εκταμιεύσεις που συνεχίζονται μέχρι τη λήξη της σύμβασης το 2020 νομίζω. Δέκα χρόνια ταλαιπωριών του κοινού, εκκρεμοτήτων που δεν λύθηκαν, αμφισβητήσεις για το τι συμφώνησαν. Μια συμφωνία στον αέρα. Σαν τη διζωνική που αλλιώς την ερμηνεύουν οι Τούρκοι κι αλλιώς η δική μας πλευρά.

Από τέτοιες συμφωνίες είναι βέβαιο ότι το κράτος δεν ωφελείται. Ποτέ δεν είναι ο κερδισμένος. Πάντα είναι ο χαμένος. Κερδισμένοι φαίνεται να είναι οι μέτοχοι των εταιρειών, που έχοντας στα χέρια τους τη δύναμη της απεργίας, στη συγκεκριμένη περίπτωση της διακοπής των συγκοινωνιών, επιβάλλουν από θέση ισχύος τις θέσεις τους προς εξυπηρέτηση των δικών τους συμφερόντων. Πότε έγινε απεργία χωρίς το κράτος να δώσει λεφτά για να ξαναρχίσουν οι συγκοινωνίες;

Θεωρώ ότι τέτοιες συμφωνίες που το κράτος συνάπτει και αποβαίνουν στο τέλος εις βάρος του, πρέπει να αποτελούν αντικείμενο έρευνας από την Ελεγκτική Υπηρεσία.

Να καταφανεί αν έχουν γίνει λάθη. Αν υπήρξε ολιγωρία από πλευράς του κράτους. Αν υπήρξε έλλειψη προετοιμασίας και τέλος αν η συμφωνία υπήρξε ετεροβαρής.

Εν τω μεταξύ η σημερινή διακυβέρνηση θα πρέπει να προετοιμαστεί πρεπόντως και με σοβαρότητα για τη νέα συμφωνία που θα συνομολογηθεί για την επόμενη δεκαετία 2020-2030. Για να μην πάθουμε τα ίδια.

Και για να ξέρουν όσοι διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα ότι πρέπει να είναι πολύ πιο προσεκτικοί παρά αν επρόκειτο για δικά τους λεφτά.

*π. Υπουργού Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.